Ένα μεγάλο ταξίδι στον χώρο του μπάσκετ έφτασε στο τέλος του για τον Τάσο Τροβά… (Pic)

Πιο γεμάτος από ποτέ ο Τάσος Τροβάς ανακοίνωση την αποχώρηση του από την ενεργό δράση στο άθλημα του μπάσκετ.

Βαθιά συγκινημένος ο Τάσος Τροβάς παίρνει την σημαντική απόφαση να αποχωρήσει από τα παρκέ ως αθλητής, με τον ίδιο να μετρά μέχρι τώρα μία γεμάτη καριέρα στα γήπεδα του μπάσκετ στο νησί της Χίου και όχι μόνο…

Η ανάρτηση του σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης αναφέρει:

«Ήταν Σεπτέμβρης του 1995…
Τότε ήταν που οι γονείς μου, μου έδωσαν για πρώτη φορά την επιλογή να αποφασίσω ποιο άθλημα θα ήθελα να κάνω. Ο πατέρας μου με πήγε να παρακολουθήσω δύο προπονήσεις, μία μπάσκετ και μία ποδοσφαίρου, στις αθλητικές εγκαταστάσεις του Α.Ο. Παλαιού Φαλήρου.
Και κάπως έτσι, επέλεξα το μπάσκετ.
Από εκείνη τη μέρα έχουν περάσει 31 χρόνια.
31 χρόνια… σχεδόν μια ολόκληρη ζωή μέσα σε γήπεδα. Μια ζωή να λέω «δεν μπορώ, έχω προπόνηση». Μια ζωή γεμάτη νίκες, ήττες, χαρές, απογοητεύσεις, φιλίες και αμέτρητες αναμνήσεις.
Μια ζωή γεμάτη ταξίδια σε κάθε γωνιά της Ελλάδας. Μια ζωή μέσα σε πούλμαν, καράβια και αεροπλάνα, με αμέτρητες ώρες στον δρόμο και αμέτρητες αναμνήσεις.
Και όλα αυτά όταν, μέχρι τα 20 μου, κάποιοι θεωρούσαν ότι απλώς «χάνω τον χρόνο μου».
Κάθε αρχή όμως έχει και ένα τέλος. Και για μένα αυτή η στιγμή έφτασε. Τα γόνατά μου με εγκατέλειψαν και, όσο δύσκολο κι αν είναι να το αποδεχτώ, ήρθε η ώρα να αφήσω το άθλημα που υπήρξε κομμάτι σχεδόν ολόκληρης της ζωής μου.
Έδωσα τα πάντα σε αυτό που αγάπησα από μικρό παιδί.
Και φεύγω γεμάτος.
Θα μπορούσα να ευχαριστήσω πάρα πολλούς ανθρώπους. Θα μείνω όμως σε εκείνους που, με τον δικό τους τρόπο, άλλαξαν τη ζωή μου.
Θέλω να ευχαριστήσω μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου τον κ. Ψώρρα και τον κ. Πατεράκη, που μου έδωσαν την ευκαιρία να φτιάξω τη ζωή μου στη Χίο, αλλά και να ζήσω μέσα από το μπάσκετ πράγματα που δεν είχα φανταστεί ποτέ ότι θα καταφέρω, φορώντας τη φανέλα με το 13 του ΒΑΟΛ Χίου.
Τον κ. Μπατή και τον coach Αμέντα, που πίστεψαν σε εμένα όταν αποφάσισαν να κάνουν το βήμα παραπάνω για την ομάδα του Φιλοπρόοδος Όμιλος Βροντάδου (τμήμα μπάσκετ), δίνοντάς μου την ευκαιρία να φορέσω τη φανέλα με το 22 και να ζήσω στιγμές που θα μείνουν για πάντα χαραγμένες μέσα μου.
Τον coach Giorgos Solomos, που όταν ήμουν 15 και αργότερα 19 χρονών, με κράτησε μέσα σε αυτόν τον χώρο, σε στιγμές που ήμουν έτοιμος να τα παρατήσω.
Και φυσικά τον Παντελή Βούλικα.
Για τον Παντελή, τα αισθήματά μου και όσα του χρωστάω δεν γράφονται σε ένα post.
Και κάπου εδώ, θέλω να αφήσω και μια μικρή συμβουλή.
Αφήστε τα παιδιά σας να βρίσκονται μέσα στον αθλητισμό. Μην τους στερείτε αυτή την αγάπη για μία ή δύο ώρες παραπάνω διάβασμα.
Πιστέψτε με, τα οφέλη που μπορεί να δώσει ο αθλητισμός στη ζωή ενός παιδιού είναι τεράστια. Δεν είναι μόνο οι επιδόσεις, οι νίκες και τα μετάλλια. Είναι οι φιλίες, η πειθαρχία, οι εμπειρίες, οι ήττες, οι δυσκολίες, τα ταξίδια και όλα εκείνα που σε κάνουν άνθρωπο.
Και είμαι πολύ τυχερός που οι γονείς μου ήταν πάντα εκεί για να συζητήσουν μαζί μου και όχι για να μου επιβάλουν τι πρέπει να κάνω.
Αντίο, λοιπόν, μπάσκετ.
Αναστάσιος Τροβάς.
Ή, όπως με βάφτισε πολλά χρόνια πριν ο αείμνηστος Ίκαρος, στα ανοιχτά του Βαρίκας…
Τάσος».